Pripadnici ove jedinice moraju biti prije svega psihofizicki spremni i odani svojoj jedinici i zadatku odnosno misiji koja je postavljena. Nastanak samog naziva ”rendzers”.Naime naziv ”rendzer” potice od poznatog starjesine americke vojske tokom rata 1774. Godine koji se zvao Rodzers .Po njemu su ime dobili ”Rodzersovi rendzeri ”,tada jedinica osposobljena za izvodenje posebnih dejstava.
Moze se reci da su se od tada poceli selektirati vojnici na one koji su imali bolje takticko – tehnicke osobine, odnosno koji su mogli izvrsavati zadatke u slozenijem borbenom okruzenju.
Ta tradicija nije se prekidala kroz cijelu daljnju historiju, tako da su i u Drugom svijetskom ratu, rendzerske redinice odigrale veoma znacajnu ulogu.Narocito treba istaci historijski dogadjaj u Normandiji, gdje je peti bataljon uspio da probije liniju na Normandiji, sto je omogucilo saveznickim snagama da ostvare svoju misiju na ovom podrucju.To, u svakom slucaju, nebih bilo moguce postici bez posebno odabranih vojnika, odnosno vojnika koji su bili osposobljeni za izvodjenje takvih misija.Nase rendzerske jedinice imaju bogato iskustvo iz rata, i njeni pripadnici su uglavnom bili izvidjaci i diverzanti.
U sastav ”Rendzera” usli su nekadasnji pripadnici Armije RBiH sa prostora cijele BiH.U tim pocetnim godinama izgradnje Rendzerskog bataljona, pogotovo u 1997. I 1998. Godini dosla je do izrazaja invidualna motivacija svih pripadnika za nesto novo, sto se na ovim prostorima nazvalo ”rendzer”.Tako da niti jednog trenutka ti vojnici, bez obzira koliko da je bilo psihofizickih naprezanja ili odsustvovanja od kuce u toku obuke, nisu odstupali od zadataka, odnosno misija koje su dobili. Prije nego sto se stupilo u izgradnju ove jedinice, postavljeni su odredjeni uvjeti odnosno standardi po kojima su njeni pripadnici trebali da budu osposobljavani. Ne moze se tek tako neko nazvati posebnim odnosno specijalnim.
Za to treba ostvariti odredjene preduvjete. Trebalo je na samom pocetku krenuti o dosnova izgradnje nasih pripadnika, prije svega njihova individualna osposobljenost u obicnim zadatcima, koje svaki pjesadinac mora da realizira, a tek onda da se kroz realizaciju ostalih sadrzaja stekne epitet u pravom smislu te rijeci – jedinice za posebnu namjenu.
Tako je individualna obuka , obzirom da se radi o pojedincima, bila upravo koncipirana u pocetnom dijelu i fokusirana na ta podrucja, a kasnije se, u drugoj fazi obuke koja je bila provedena pod okriljem americke kompanije MPRI, pocelo sa specijalistickim sadrzajima obuke, kao sto su, alpinizam, borbeni testovi prezivljavanja na vodi i operacije savladjivanja expertivnim metodama rijeke, vodenih prijelaza i slicno.Morao je postojati jedan kontinuitet izgradnje, od lakseg ka tezem, te standardi koji su uspostavljeni nikada nisu limit, odnosno ogranicenje.
Teznja je da se ti standardi koji su do sada uspostavljeni, u potpunosti dostignu i na kraju prevazidju.
INDIVIDUALNI STANDARDI
Osnovni individualni standardi odnose se na fizicke predispozicije odnosno kondicione sposobnosti. To su: Izvodjenje 52 skleka u dvije minute, 62 trbusnjaka , trcanje 3 km za 13 minuta i 53 sekunde,
u opremi za kondiciono vjezbanje.zatim, trcanje u formaciji na 8 km za 40 minuta, marsiranje 20 km
za 3 sahata i 6 minuta sa 18 kg na ledjima. Treba takodje istaci borbeni test prezivljavanja na vodi, koji je izuzetno zahtjevan, prije svega kondiciono, jer se radi u 3 dijela. Prvi dio je skok sa 3 metra u punoj opremi sa puskom i zavezanim ocima, drugi dio je skok u vodu i oslobadjanje od opreme prije izranjavanja, te treci, najzahtjevniji u tom dijelu testiranja je plivanje u punoj opremi sa puskom na 15 metara, sto iziskuje izuzetno dobru kondicionu pripremljenost i plivacku osposobljenost svakog pojedinca.
Slijedeci dio su rendzerski zadatci, koje bih svaki pripadnik morao da zadovolji, a koji se odnose na naoruzanje koje posjeduje jedinica. To znaci da svaki rendzer mora biti osposobljen da rukuje bilo kojim naoruzanjem koje se nalazi u okviru jedinice, mada se planira da u narednom periodu nastavi individualno osposobljavanje za koriscenje sredstava koja ne posjeduje ovaj bataljon, a koja bih se eventualno mogla koristiti pri izvodjenju borbenih dejstava.
Rendzerski zadatci se ticu i takticke sposobnosti. Svi bih trebali da budu osposobljeni za procjenu udaljenosti, prikupljanje i podnosenje informacija o neprijatelju, izuzetno kvalitetno licno maskiranje i maskiranje licnog naoruzanja. Istaknimo i slijedece zadatke, na terenu, sa kartom i kompasom, kao sto su
– odredjivanje azimuta, odredjivanje lokacije, usjeveravanje karte, odredjivanje nepoznate lokacije upotrebom resekcije i prijesjecanja pravca, navigacija od jedne do druge tacke.
Zatim, koriscenje karte i koordinomjer – odredjivanje koordinata i nadmorsku visinu datog terena, mjerenje udaljenosti, odredjivanje i pretvaranje azimuta, odredjivanje nepoznate lokacije upotrebom resekcije i presjecanja pravaca. Takodje, u zadatke spada i uvjezbavanje preventivne medicine.Mozda ovi standardi ne izgledaju preobimno, odnosno prezahtjevno, medjutim, oni moraju biti realizirani u odredjenom vremenskom periodu, sto znaci da zahtjevaju punu, prije svega psihicku, odnosno mentalnu pripremljenost svakog pripadnika da realizira ovako sirok spektar standarda za ograniceno vrijeme. Radi se o kvalifikacijama koje se izvode u samo 3 dana po 8 radnih sahata za svaki dan, tako da je vrlo tesko zadovoljiti kompletan ovaj spektar standarda, u cemu se i ogleda tezina ovih standarda.
OPREMA RENDZERA
Obzirom da je misija rendzera, prije svega, izvodjenje konvencionalnih operacija, odnosno operacija posebne namjene, njihova oprema mora biti prilagodjena tim standardima. Oni su trenutno u potpunosti opremljeni za izvodjenje konvencionalnih operacija, sto znaci da imaju svu neophodnu opremu za pripadnike lahke pjesadije. Posjeduju individualnu opremu, te dodatnu za snajperske timove, potom kamuflaznu opremu i dio donirane opreme kao sto su laserski mjeraci daljine sto je neophodno za izvodjenje individualnih zadataka na nivou bataljona. Od individualne opreme koristi se i oprema u alpinizmu, odnosno oprema koja se koristi u zracno – napadnim operacijama. Inace, sirok je spektar opreme koju koriste rendzeri. Svaki od njih ima i ranac, kisno odijelo, odnosno kompletnu opremu koju koristi svaki pripadnik OS RBiH.
Medjutim, razlika je u tome sto se od njih trazi da izvrsavaju misije drugacije namjene nego sto to rade druge jedinice pjesadije OS RBiH. Ovdje se radi o ciljevima takticko – operativne dubine, tako da je sama obuka mnogo zahtjevnija, nego sto je to u ostalim jedinicama, a oprema se koristi ista kao sto je koriste druge jedinice. Potreban im je i pasivni uredjaj za osmatranje, kao i naocale PV7.
Ali, treba naglasiti da je cilj i znacaj obuke upravo u tome da se rendzeri sa sto manje opreme osposobe za izvodjenje slozenih zadataka. Predvidjeno je da se uskoro realizira i takozvani segment prezivljavanja, gdje ce se bez naoruzanja i odredjene opreme morati izvoditi pojedine operacije, kako bih se izvrsilo osposobljavanje u pronalazenju hrane u prirodi, pravljenju sklonista i slicno. Tako se i kroz razne procedure pokusavaju nadomjestiti nedostatci u opremi kakvu posjeduju savremene armije u svijetu.
JEDAN UOBICAJEN DAN RENDZERA
Svakodnevnica jednog rendzera zavisi od intenziteta i sadrzaja obuke koja se izvodi.Taj dio obuke se mora podijeliti u tri dijela: Izvodjenje obuke u okviru kasarne, izvodjenje obuke na terenskim uvjetima, te obuka u rotaciji.Samo angaziranje pojedinca zavisi od oblika izvodjenja obuke.
Kada je rijec o izvodjenu obuke u kasarni, provodi se na slijedeci nacin: ustajanje u 6 sahata, nakon cega pocinje jutarnje vjezbanje, dorucak i jutarnja smotra koja traje od 07 i 40 minuta do 08 sahata. Prije smotre vrsi se kompletna inspekcija naoruzanja, cistoce opreme, kontrola prostorija, te se koristi prilika za dodatnu smotru odnosno informiranje. U toku jedne hefte su standarnizirane odredjene aktivnosti koje cijeli bataljon realizira zajedno.Slijedi 1 do 2 sahata kondicionog vjezbanja, zavisno od problema kondicioniranja. Ukoliko se radi o podizanju kardiovaskularnih anala odnosno kardiovaskularnih sposobnosti pojedinaca, izvode se 2 sahata kondiciona vjezbanja sa intenzivnim programom kondiciranja, naprimjer, trcanje u formaciji na 8 km, cemu predhodi zagrijavanje.
Ako se radi o preprekama samopodizanja i to se realizira na isti nacin, nakon cega slijedi takticka obuka u naoruzanju, kao i svi ostali sadrzaji obuke koji se realizuju u toku jednog radnog dana. Ti sadrzaji traju do 13 sahata nakon cega slijedi rucak i odmor. Potom se nastavlja poslijepodnevna obuka koja je obavezna za sve i traje do !7 sahata i 30 minuta odnosno 18 sahata i 15 minuta, zavisno od sadrzaja obuke. Ono sto svaki pojedinac ima za prioritet obuke kao zadatak u toku jednog dana je odrzavanje i briga za njegovu opremu, sto znaci da svaki od njih najmanje 1 nastavni sahat dnevno provede na odrzavanju svoje licne opreme.
U terenskim uvjetima, takodjer sve zavisi od sadrzaja obuke u kojem se rendzeri obucavaju. Naprimjer, kada je vrseno izvodjenje obuke na vodi , ustajalo se u 05 sahata, a organiziran je takav sadrzaj kondiciranja koji se znatno razlikovao od kondiciranja u kasarni. U svakom slucaju kondiciranje je bitan segment u isticanju obuke vojnika sa raznim sadrzajima koji se prilagodjavaju taktickoj obuci koja se trenutno realizira. Svi sadrzaji obuke pocinju sa individualnom obukom koja je nezaobilazna i koja je osnov za kolektivnu obuku. Bez detaljno i kvalitetno izvedene individualne obuke koja je usmjerena na izvrsenje, sigurno da nejma uspjesnosti u realizaciji i kolektivne obuke.
DOBROVOLJCI SVJESNI NAPORA
Do sada su rendzeri, pored centra za borbenu obuku, izvrsavali i zadatke u lokalnom podrucju obuke
u Pazaricu, na Jablanickom jezeru, Bjelasnici i drugim podrucjima. U narednom periodu predvidjena je obuka na sirem podrucju Federacije BiH, jer njihova misija i nije ogranicena na jedno odredjeno podrucje. Vrijedi istaci ovom pirlikom i pomoc MPRI, koji je u kontinuitetu prisutan u rendzerskom bataljonu, sto je doprinjelo kvalitetu realizacije kompletne obuke.
Njihovo prisustvo je pomoglo uspostavljanju temelja za neke naredne generacije rendzera OSBiH. Svu u bataljonu, vojnickog sastava, su iskljucivo dobrovoljci, svjesni svih naprezanja i zalaganja koja se pred njih postavljaju. Jedan od pokazatelja njihove istrajnosti je sto niti jedan pripadnik ove jedinice nakon zavrsne rotacije, koja je bila intenzivna, nije napustio jedinicu. Dakle, satisfakcija uvijek dolazi na kraju kada rendzer vidi rezultat. Tako se polahko uspostavlja duh odnosno imidz jedinice, i standardi postaju bitni, a ne samo puki rad jedinice.
